Indicacións e Contraindicacións

Os implantes funcionan a modo de raíces artificiais para poder apoiar sobre eles as pezas dentarias ausentes.

En principio toda persoa que teña ausencia de algún ou de tódolos seus dentes é candidata a recibir implantes sabendo que existen outras alternativas como prótese parcial removible, completa removible ou fixa convencional.

 

Se unha persoa desdentada total ten problemas coas súas próteses completas ben porque sexan inestables e lle creen problemas á hora de comer, falar, rir, bicar; ou ben por outros motivos como reflexos de náuseas ou por unha incapacidade psicolóxica incluso existindo a axeitada estabilidade e retención da dentadura, esta é unha indicación para ser portadora dunha prótese sobre implantes, xa sexa totalmente fixa ou unha sobredentadura.

Implante unitario co seu dente correspondente

Unha sobredentaura é unha prótese removible estabilizada por varios implantes.

Outras indicacións importantes son os desdentados posteriores que non queiran levar unha prótese "con ganchos" ou cando hai ocos intermedios e ainda a pesares de poder levar algo fixo apoiado nos seus dentes non queiran rebaixar as súas pezas, o cal sería triste se esas pezas ademáis están intactas.

A primeira contraindicación serían unhas expectativas pouco realistas por parte do doente; por iso é necesario facer un estudio serio e informar ó doente de toda a problemática do seu caso sabendo o que se pode conseguir no ámbito de estética e de función e as limitacións que poida ter.

Antes de colocar os implantes a boca debe de estar saneada, é dicir, sen placa nin sarro, coas caries obturadas, sen focos infecciosos, coas mucosas sanas e coa posible enfermidade periodontal (piorrea) controlada.
	Ponte fixo de 3 pezas apoiado sobre 2 implantes

Os doentes con enfermidades sistémicas graves, con trastornos mentais importantes, os dependentes de drogas (incluíndo aquí ós grandes fumadores e alcohólicos) non deberían de levar implantes. Con respecto ós fumadores está demostrado que hai máis fracasos porque algúns compoñentes do tabaco alteran a vascularización do óso e as enxivas.

Nas persoas que teñan os maxilares moi reabsorbidos ou un óso de mala calidade, podemos ter dificultades para poder colocar os implantes posto que estes ocupan un volume e necesitamos unha altura e anchura mínimas. Nestes casos pode ser necesario facer algún inxerto óseo previo.

Na parte posterior do maxilar superior os senos maxilares (cavidades ocas que hai a ambos lados do nariz) moi baixos, nos poden limitar tamén a súa colocación. O mesmo que no inferior a situación anatómica do nervio dentario inferior.

Hai que ter en conta tamén o tipo de mordida do doente; ós doentes apretadores ou bruxistas (rechinadores nocturnos) poden facernos fracasar algún implante por un exceso de carga sobre estes . É importante pois facer un diagnóstico previo o máis minucioso posible analizando todos e cada un dos parámetros tanto clínicos como funcionais e por suposto estéticos.

O tabaco tamén é unha consideración. É moi importante que o doente ou ben non sexa fumador ou que fume menos de 5 cigarrillos ó día. O tabaco provoca unha diminución do aporte sanguíneo ós texidos orais, co cal diminúe a aportación de osíxeno a dita zona, poñendo en perigo a óseointegración dos implantes.

Indicacións