Indicacións e contraindicacións dos implantes dentais

Os implantes dentais funcionan a modo de raíces artificiais para poder apoiar sobre eles as pezas dentarias ausentes.

En principio toda persoa que teña ausencia dalgún ou de todos os seus dentes é candidata a recibir implantes sabendo que existen outras alternativas como prótese parcial removible, completa removible o fixa convencional.

Implante unitarioSe unha persoa desdentada total ten problemas coas súas próteses completas ben porque sexan inestables e crenlle problemas á hora para comer, falar, rir, bicar; ou ben por outros motivos como reflexos de náuseas ou por unha incapacidade psicolóxica incluso existindo a adecuada estabilidade e retención da dentadura, esta é unha indicación para ser portadora dunha prótese sobre implantes, xa sexa totalmente fixa ou unha sobredentadura.

Unha sobredentadura é unha prótese removible estabilizada por varios implantes.

Outras indicacións importantes son os desdentados posteriores que non queiran levar unha prótese "con ganchos" ou cando hai ocos intermedios e ainda a pesar de poder levar algo fixo apoiado nos seus dentes, non queiran rebaixar as súas pezas, o cal sería triste se esas pezas ademais están intactas.

A primeira contraindicación sería unhas expectativas pouco realistas por parte do paciente; por iso é necesario facer un estudo serio e informar ao paciente de toda la problemática do seu caso sabendo o que se puede conseguir no ámbito de estética e de función e as limitacións que poida ter.

Antes de colocar os implantes a boca debe de estar saneada, é dicir, sen placa nin sarro, coas caries obturadas, sen focos infecciosos, coas mucosas sas y coa posible enfermidade periodontal (piorrea) controlada.

 

Os pacientes con enfermidades sistémicas graves, con trastornos mentais importantes (debido á dificultade engadida do mantemento hixiénico dos implantes), os dependentes de drogas (incluíndo aquí aos grandes fumadores e alcohólicos) non deberían de levar implantes. Con respecto aos fumadores está demostrado que hai máis fracasos. É moi importante que o paciente ou ben non sexa fumador, ou que fume menos de 5 cigarrillos ao día. O tabaco provoca unha disminución do achego sanguíneo aos tecidos orais (óso e enxívas), co cal disminúe a achega de osíxeno á devandita zona, pondo en perigo a óseointegración dos implantes.

Nas persoas que teñan os maxilares moi reabsorbidos ou un óso de mala calidade, podemos ter dificultades para poder colocar os implantes, posto que estes ocupan un volume e é necesrio unha altura e anchura mínimas. Nestes casos pode ser necesario realizar algún enxerto óseo previo.

Na parte posterior do maxilar superior, os seos maxilares (cavidades ocas que hai a ambos lados do nariz) moi baixos pódennos limitar tamén a súa colocación. No maxilar inferior, a situación anatómica do nervio dentario inferior pode presentar un problema debido á súa proximidade co futuro implante, facendo necesario reducir a lonxitude do implante ou empregar outras técnicas para evitar danalo.

Hai que ter en conta tamén o tipo de mordida do paciente; aos pacientes apretadores ou bruxistas (rechinadores nocturnos) poden facernos fracasar algún implante por un exceso de carga sobre estes. É importante pois, facer un diagnóstico previo o máis minucioso posible, analizando todos e cada un dos parámetros tanto clínicos como funcionais e por suposto estéticos.

É importante pois, facer un diagnóstico previo o máis minucioso posible, analizando todos e cada un dos parámetros tanto clínicos como funcionais e por suposto estéticos.