Especialidades

Enfermidades das enxivas

Tratamento

Cando se fai o diagnóstico coa anamnese e o estudo completo periodontal (serie radiográfica, sondaxe, retraccións xenxivais, mobilidades...) sácanse unhas conclusións achega do prognóstico e do tratamento.

  • Fase hixiénica: onde se elimina o sarrio groso e instrúeselle ao paciente nas técnicas correctas de cepillado e dos métodos auxiliares (cepillos interproximais, fío dental, irrigador, etc.).
  • Fase desinflamatoria: que consiste en facer uns raspaxes e alisados das raíces cuns instrumentos chamados curetas, para así eliminar o sarrio e placa subxenxival. Esta fase adóitase realizar con anestesia e por cuadrantes (divídese a boca en catro partes). Se a enfermidade é moderada pode ser suficiente con esta fase e os mantementos periódicos (limpezas periódicas profesionais).
  • Fase cirúrxica: unha vez desinflamada a enxiva hai que eliminar eses fondos de saco (bolsas periodontais) onde se acantonan os xermes. O obxectivo da cirurxía é eliminar as bolsas periodontais, que non son máis que uns espazos que se forman entre a superficie da enxiva e do óso que rodea aos dentes e alisar correctamente o óso que rodea ás raíces. No fondo destas bolsas hai un metabolismo microbián que fai que se perpetúe o proceso ao ser imposible poder chegar ao fondo da bolsa (cando esta é profunda) cos medios convencionais de hixiene oral. A continuación a enxiva sutúrase sobre unha base de óso san sen que quede xa espazo ou quede moi pouco entre esta e o óso. Desta forma o paciente pode acceder adecuadamente aos espazos de maneira visible para poder hixienizalo.
  • É evidente que cando se realiza este tratamento a enxiva queda máis retraída e as raíces máis sensibles nos primeiros días. Isto leva como contrapartida que ao cambiar a enxiva de posición (eliminamos a bolsa) os dentes quedan "máis longos" e con máis motivo maior sexa a perda de óso. Isto é un hándicap no sector anterior, sobre todo se o paciente ten sorriso xenxival. Nestes casos para evitar este fenómeno séguese unha técnica máis conservadora nestes sectores, e se non é posible pola gravidade da enfermidade, haberá que realizar un tratamento rehabilitador estético da fronte anterior unha vez curada a enfermidade de base.
  • Coa cirurxía de enxivas non buscamos en xeral (salvo casos puntuais onde se pode rexenerar colocando algún enxerto) recuperar o óso perdido, senón estabilizar a enfermidade no momento en que está, é dicir, buscamos que non progrese para manter os dentes o maior tempo posible.

É evidente que se a enfermidade está moi avanzada con gran perda de óso maxilar ao redor das raíces dentarias e mobilidades importantes, pouco pódese facer para manter eses dentes. En cambio, se a perda de óso é incipiente ou moderada o tratamento adoita obter uns resultados excepcionais para o mantemento deses dentes en saúde a longo prazo, a condición de que o paciente entenda o problema e leve a cabo na súa casa un estrito control de placa.

Cada boca é un mundo, pero basicamente o tratamento completo consta de tres fases:

Síganos

Na nosa canle de Youtube, segunda canle de odontoloxía a nivel mundial, atopará numerosos vídeos en 3D con explicacións detalladas de máis de 55 tratamentos distintos e subtitulados en 12 idiomas diferentes.